Hieronder een tekst van Johan Malcorps, verantwoordelijke voor de politieke cel van GROEN!
Van 1999 tot 2004 heb ik met Johan perfect kunnen samenwerken. Zo lag hij mee aan de basis toen de groenen in de Vlaamse regering de minister van Leefmilieu hadden om het licht op groen te zetten voor de saneringen van de vervuilde terrreinen met asbestdraailingen. Gezien we in 2003 niet meer in het fedeale parlement vertegenwoordigd waren bleef hij het dossier ivm oprichting asbestfonds volgen in samenwerking met de parlementairen van Ecolo.
Graag wil ik dan ook plaats maken voor de principiële stellingname wat ethisch moet gebeuren voor de asbestslachtoffers en hun nabestaanden.
Hierbij een principiële stellingname op basis van de acties die ik al enkel jaren voer rond asbestslachtoffers. Werknemers die ziek zijn geworden door hun beroepsactiviteiten en dus mede door toedoen van de werkgever, hebben recht op een vergoeding voor het loon dat ze moeten derven omwille van hun ziekte (of arbeidsongeschiktheid in het geval van een ongeval). Het lijkt me niet meer dan rechtvaardig dat deze vergoeding overeen stemt met het loon dat ze effectief moeten missen. Want het is niet hun schuld dat ze niet meer kunnen werken en ze dit loon dus niet meer kunnen trekken. Het feit dat de schadeloosstelling niet overeenstemt met het loon dat men moet missen, is dus inderdaad niet eerlijk. Temeer daar in de Belgische wetgeving het principe van immuniteit is ingebouwd : als de werknemer de schadeloosstelling aanvaardt, kan hij de werkgever niet verder aansprakelijk stellen, ook als de werkgever in de feiten in gebreke gebleven is en mee schuld heeft aan de beroepsziekte. De werknemer kan dus niet voor de rechter verdere vergoedingen afdwingen. Los van de vraag naar een rechtmatige vergoeding van het gederfde arbeidsinkomen, is er ook nog de vraag naar een morele schadeloosstelling door de werkgever, maar ook door de overheid in het geval van beroepsziekten waar werkgevers én overheid door nalatigheid objectief mee verantwoordlijkheid dragen. In het geval van asbest is dit duidelijk : men wist al jaren dat asbest bijzonder schadelijk was vor de gezondheid, maar toch heeft men mensen verder blootgesteld aan asbest, toch heeft men de wetgeving niet tijdig verstrengd. Los van de vraag naar de vergoeding van gederfd loon, staat de vraag naar een soort van smartegeld, een morele vergoeding voor het feit dat mensen hun leven verwoest werd, dat de gezondheid geknakt is of dat men veel te vroeg overlijdt en zoveel geliefden voortijdig moet achterlaten. Om die reden pleitte Groen! altijd voor een paart Asbestfonds om ook deze morele vergoeding uit te betalen. Samen met de Vereniging voor Asbestslachtoffers hebben we overigens zware kritiek op de wijze waarop de regering Verhofstadt dit Asbestfonds nu invulde ( www.groen.be/pers - persconferentie 5 december 2006). Ik meen dan ook dat de ABVV-acties volledig gerechtvaardigd zijn.
Johan Malcorps politieke cel Groen!
21 februari 2007
Naar Watou 16-17-18 februari 2007
Watou in de winter. Het leven is er stil, in tegenstelling met de gezellige drukte die de poëziezomer in Watou telkens weer in petto heeft. Het was jaren een traditie om er samen met vrienden een daguitstap van te maken. Woord en beeld werden in elkaar verstrengeld en geënt op een bepaalde locatie.
Voor de editie van 1998 werd de medewerking van het S.MA.K. gevraagd. Niet dat alles te 'SMAKen' viel, want bij bepaalde installaties werd er, naar mijn mening, met 'de Hoed van Jan ' naar gegooid. Maar één man is me toen bijzonder bijgebleven: Anton Korteweg.
Anton Korteweg, een Nederlandse dichter,verleidde mij onmiddellijk zijn poëziebundel te kopen. Het leek wel of ik zelf aan het woord was toen ik op de flap las: "Ik ben een gelukkig man: ik heb één vrouw en twee fietsen". Ik voegde er voor mezelf nog aan toe: ....en vier kinderen"
In een oude kippenstal stond een kunstwerk, 'Duikelaar' genoemd, dat alle momenten kon vallen, maar een mekaniekje bracht het steeds in evenwicht. Bovendien herhaalde een bandje voortdurend het bijzonder korte gedicht (een Korteweg dus) zodat je na een kwartier verblijf in de stal het gedicht van buiten kende.
DUIKELAAR
Al lijk ik er wat wankel bij te staan,
vergis je niet: ik heb een fundament
diep in mezelf. Ik richt me altijd op.
Ik ben door niets, door niemand neer te slaan
Anton Korteweg
uit "In handen"
Amsterdam, Meulenhof 1997
Ik heb het gedicht dikwijls geciteerd, vooral als ik onderweg was als animator ter ondersteuning van groepswerkingen van Groen! (lees toen nog Agalev) in Vlaams-Brabant. Ik bezocht er het hele scala van groepen, die met een waakvlamprogramma tot deze met een steekvlamprogramma. Het gedicht werkte echt om medewerkers te enthousiasmeren.
Het nu bij mezelf toepassen, na mijn verdict asbestkanker te hebben, is niet zo vanzelfsprekend. Het leven is nu overleven geworden, en toch probeer ik dit gedicht dagelijks op te zeggen teneinde er kracht in te vinden. Het is mijn adagio geworden om de dag mee te beginnen. Maar de duikelaar wankelt en probeert overeind te kruipen met de hulp van vrouw, kinderen en kleinkinderen. Kleinkinderen van vier jaar en acht maanden, voor wie er niets is veranderd gezien zij de kracht hebben in het hier en u te leven.
Ik vraag me af hoe mijn lotgenoten Jos Boschmans en Walter Huysmans waar ik soms contact mee heb het dagelijks overleven.
Een hele proloog ter inleiding op ons familieweekend in Watou!
Saartje had het initiatief genomen om met zijn allen samen te zijn. Wij, dat zijn onze vier kinderen: Eef & Rudy met hun twee kinderen: Fleur en Frie, Sara en haar vriendin Marjon, Bert, onze zoon, en Karolien, de jongste van ons klavertje vier.
Met tien aan tafel in een gezellig huisje aan de 'schreve' in Abeele, net voorbij Watou.
www.denbogaarde.be
De eerste avond dat is lekkere pompoensoep uit onze tuin en huisgemaakte spaghetti eten en gezellig rond de houtkachel zitten en het vuur zien branden. Saartje heeft een boek voor mij gekocht: "De omweg naar Santiago" van Cees Nooteboom. Ieder van de kinderen weet dat Santiago de Compostela een steeds uitgestelde droom is geweest om dit traject fietsend af te leggen. Alleen God weet waarom ik steeds uitstelde zijn pelgrim te zijn.
We hebben bij leven en welzijn een alternatief uitgewerkt voor de maand mei. Meer details volgen later nog.
Voor zaterdag kiezen we voor een wandeling langs de Kemmelberg. Een puist van 156 m, midden het parcours van Gent-Wevelgem, waar renners terecht vloeken als de kasseien er spekglad bij liggen.
Vandaag straalt de zon alsof het reeds lente is. Voor het eerst voel ik pijn in mijn zij. We beslissen om met de auto naar boven te rijden en de wandeling te beperken tot een afdaling. In het dorp spannen we af in een café "Het labyrint". dat vol staat met volksspelen, Mariabeelden huishoudapparaten en oude fietsplaten. Fietsplaten? Dat vraagt en woordje uitleg. Om te mogen fietsen moest je vroeger nog een taks betalen. De tijden zijn wel grondig veranderd, nu men je zelfs wil betalen om toch maar de fiets te nemen (en het hoeft niet altijd tot Kyoto te zijn!) Buiten proberen we nog even het doolhof, maar het is een echt labyrint, want niemand van ons kan de boom in het midden aantikken.
www.hetlabyrint.be
We maken, voor de rest van dag, nog een rondrit door de dorpen van het Heuvelland.
Even de grens over voor de Zwarte berg, waar het zwart van het volk is voor het pannenkoeken- en wafeltoerisme.
Met weemoed denk ik terug aan twee jaar terug, toen ik samen met mijn zoon Bert en nog enkele fietsvrienden, van thuis vertrokken naar Westouter. Boven op de heuvels wachten ik en mijn zoon op de achterblijvers om samen onze tocht verder te zetten. Ook nu rijden wielertoeristen en wielerterroristen de heuvels op en af in outfitjes die lijken op die van Zulte-Waregem.
Zondag maken we de keuze Ieper te bezoeken, want ook wij hebben nog enkele suggesties voor een beter bestuur voor Yves Leterme. Maar geen Leterme te zien in deze kattestad. In avondnieuws kom ik te weten dat Yves op dat moment op de tribunes zat in Aalst voor het carnaval. Een confettifeest dat me nooit veel gezegd heeft. Maar goed ieder diertje zijn pleziertje.
We beslissen het "In Flanders fields-museum" te bezoeken. Een oorlogsmuseum met een vredesboodschap. Je voelt er de gruwel, de ellende, de angst en de hoop van de grote oorlog die op een paar meters werd uitgevochten. We lopen nog even langs de Menenpoort. Het is voor mij altijd een obligaat nummer en mijn last post om een bezoek aan Ieper mee af te sluiten. Duizenden namen van jonge mensen staan gebeiteld in de stenen opdat we ze nooit zouden vergeten. Verrassend de vele namen uit alle landen van de Britse kolonies die gevochten hebben voor de vrede en ons 'Gemenebest'.
We nemen afscheid van elkaar. Waar dit vroeger de doodsgewone zaak was wil je nu minutenlang knuffelen en niet loslaten . Ik bedwing mijn tranen voor mijn geliefden in Flanders Fields ...
Voor de editie van 1998 werd de medewerking van het S.MA.K. gevraagd. Niet dat alles te 'SMAKen' viel, want bij bepaalde installaties werd er, naar mijn mening, met 'de Hoed van Jan ' naar gegooid. Maar één man is me toen bijzonder bijgebleven: Anton Korteweg.
Anton Korteweg, een Nederlandse dichter,verleidde mij onmiddellijk zijn poëziebundel te kopen. Het leek wel of ik zelf aan het woord was toen ik op de flap las: "Ik ben een gelukkig man: ik heb één vrouw en twee fietsen". Ik voegde er voor mezelf nog aan toe: ....en vier kinderen"
In een oude kippenstal stond een kunstwerk, 'Duikelaar' genoemd, dat alle momenten kon vallen, maar een mekaniekje bracht het steeds in evenwicht. Bovendien herhaalde een bandje voortdurend het bijzonder korte gedicht (een Korteweg dus) zodat je na een kwartier verblijf in de stal het gedicht van buiten kende.
DUIKELAAR
Al lijk ik er wat wankel bij te staan,
vergis je niet: ik heb een fundament
diep in mezelf. Ik richt me altijd op.
Ik ben door niets, door niemand neer te slaan
Anton Korteweg
uit "In handen"
Amsterdam, Meulenhof 1997
Ik heb het gedicht dikwijls geciteerd, vooral als ik onderweg was als animator ter ondersteuning van groepswerkingen van Groen! (lees toen nog Agalev) in Vlaams-Brabant. Ik bezocht er het hele scala van groepen, die met een waakvlamprogramma tot deze met een steekvlamprogramma. Het gedicht werkte echt om medewerkers te enthousiasmeren.
Het nu bij mezelf toepassen, na mijn verdict asbestkanker te hebben, is niet zo vanzelfsprekend. Het leven is nu overleven geworden, en toch probeer ik dit gedicht dagelijks op te zeggen teneinde er kracht in te vinden. Het is mijn adagio geworden om de dag mee te beginnen. Maar de duikelaar wankelt en probeert overeind te kruipen met de hulp van vrouw, kinderen en kleinkinderen. Kleinkinderen van vier jaar en acht maanden, voor wie er niets is veranderd gezien zij de kracht hebben in het hier en u te leven.
Ik vraag me af hoe mijn lotgenoten Jos Boschmans en Walter Huysmans waar ik soms contact mee heb het dagelijks overleven.
Een hele proloog ter inleiding op ons familieweekend in Watou!
Saartje had het initiatief genomen om met zijn allen samen te zijn. Wij, dat zijn onze vier kinderen: Eef & Rudy met hun twee kinderen: Fleur en Frie, Sara en haar vriendin Marjon, Bert, onze zoon, en Karolien, de jongste van ons klavertje vier.
Met tien aan tafel in een gezellig huisje aan de 'schreve' in Abeele, net voorbij Watou.
www.denbogaarde.be
De eerste avond dat is lekkere pompoensoep uit onze tuin en huisgemaakte spaghetti eten en gezellig rond de houtkachel zitten en het vuur zien branden. Saartje heeft een boek voor mij gekocht: "De omweg naar Santiago" van Cees Nooteboom. Ieder van de kinderen weet dat Santiago de Compostela een steeds uitgestelde droom is geweest om dit traject fietsend af te leggen. Alleen God weet waarom ik steeds uitstelde zijn pelgrim te zijn.
We hebben bij leven en welzijn een alternatief uitgewerkt voor de maand mei. Meer details volgen later nog.
Voor zaterdag kiezen we voor een wandeling langs de Kemmelberg. Een puist van 156 m, midden het parcours van Gent-Wevelgem, waar renners terecht vloeken als de kasseien er spekglad bij liggen.
Vandaag straalt de zon alsof het reeds lente is. Voor het eerst voel ik pijn in mijn zij. We beslissen om met de auto naar boven te rijden en de wandeling te beperken tot een afdaling. In het dorp spannen we af in een café "Het labyrint". dat vol staat met volksspelen, Mariabeelden huishoudapparaten en oude fietsplaten. Fietsplaten? Dat vraagt en woordje uitleg. Om te mogen fietsen moest je vroeger nog een taks betalen. De tijden zijn wel grondig veranderd, nu men je zelfs wil betalen om toch maar de fiets te nemen (en het hoeft niet altijd tot Kyoto te zijn!) Buiten proberen we nog even het doolhof, maar het is een echt labyrint, want niemand van ons kan de boom in het midden aantikken.
www.hetlabyrint.be
We maken, voor de rest van dag, nog een rondrit door de dorpen van het Heuvelland.
Even de grens over voor de Zwarte berg, waar het zwart van het volk is voor het pannenkoeken- en wafeltoerisme.
Met weemoed denk ik terug aan twee jaar terug, toen ik samen met mijn zoon Bert en nog enkele fietsvrienden, van thuis vertrokken naar Westouter. Boven op de heuvels wachten ik en mijn zoon op de achterblijvers om samen onze tocht verder te zetten. Ook nu rijden wielertoeristen en wielerterroristen de heuvels op en af in outfitjes die lijken op die van Zulte-Waregem.
Zondag maken we de keuze Ieper te bezoeken, want ook wij hebben nog enkele suggesties voor een beter bestuur voor Yves Leterme. Maar geen Leterme te zien in deze kattestad. In avondnieuws kom ik te weten dat Yves op dat moment op de tribunes zat in Aalst voor het carnaval. Een confettifeest dat me nooit veel gezegd heeft. Maar goed ieder diertje zijn pleziertje.
We beslissen het "In Flanders fields-museum" te bezoeken. Een oorlogsmuseum met een vredesboodschap. Je voelt er de gruwel, de ellende, de angst en de hoop van de grote oorlog die op een paar meters werd uitgevochten. We lopen nog even langs de Menenpoort. Het is voor mij altijd een obligaat nummer en mijn last post om een bezoek aan Ieper mee af te sluiten. Duizenden namen van jonge mensen staan gebeiteld in de stenen opdat we ze nooit zouden vergeten. Verrassend de vele namen uit alle landen van de Britse kolonies die gevochten hebben voor de vrede en ons 'Gemenebest'.
We nemen afscheid van elkaar. Waar dit vroeger de doodsgewone zaak was wil je nu minutenlang knuffelen en niet loslaten . Ik bedwing mijn tranen voor mijn geliefden in Flanders Fields ...
05 februari 2007
“Roserné” te Orchimont of “La chaleur de vivre”
DAG 1 - 31 januari 2007
We hadden het al begin december afgesproken. We moesten en zouden samen naar de Ardennen gaan in het huisje van Roos en René. Een huis dat Roos en René 12 jaar geleden bouwden in Orchimont, een deelgemeente van Vresse sur Semois. Het kreeg dan ook als doopnaam “Roserné “ Het huis, dat hoog op een bijna onberijdbare helling staat, heeft een prachtig uitzicht op de vallei en het oude dorpje. Een huis van gastvrijheid met als bedoeling te genieten van de schoonheid van de natuur en die vreugde te delen met hun kinderen, familie, vrienden en kennissen voor een vriendenprijsje. Geen boekingskantoor om er maximaal financieel rendement uit te halen. In het huis ligt dan ook een dagboek waar Roos en René bijzonder veel aandacht aan schenken. Ze zijn al aan een derde gastenboek bezig, waarin “de Rosernisten” hun ervaringen delen.
De mannen vertrekken woensdagmorgen op voorwacht zodat we onze echtgenotes in een warm huis kunnen onthalen. Het doel heiligt de middelen. We maken van onze heenreis een toeristische rondrit en verlaten al vlug de autosnelweg. Eerste halte is Dinant. In een ver verleden één van de obligate schoolreizen in onze kindertijd. “All you need is lef” en we nemen eendrachtig allemaal een blonde lef van het vat.
Via Beauraing, een bekende bedevaartplaats gaat het richting Gedinnne, Biévre naar Bellefontaine.
Deze naam hoeft geen uitleg. René vult aan de bron enkele bidons van dit heerlijk mineraalarm water. Thuis drinken we niets anders, stelt René. Het is wijn of water. In het leven komt er het inderdaad op aan de juiste keuzes te maken: het is water of wijn, ook al stelt iedereen dat je af en toe wat water bij de wijn moet doen.
We komen aan in het huis en brengen alles in gereedheid. Kachel aansteken, want de temperatuur is er slechts 5° C. In de namiddag doen we nog enkele “Point de vues' aan van de meanderende Semois. Herbergen inbegrepen.
Thuisgekomen is de temperatuur al flink opgelopen tot een warme 25° C. Frans zorgt ondertussen voor een heerlijke spaghettimaaltijd. We willen ons nog vergasten op een aperitiefje, maar de dames komen vroeger dan verwacht aan. Ondanks het vertrekuur van 17.00 uur hebben ze nauwelijks fileleed geleden.
In groep eten en op verplaatsing maakt het altijd een stukje heerlijker. Even de dag van morgen plannen! Als de stafkaarten zijn opgeborgen, leggen we de kaarten op tafel voor een partijtje kleurenwiezen. In naam van de Roos moeten de drie mannen het afleggen. Gelukkig is er morgen nog een dag voor de revanche. Hilde en Annemie zijn boekenwurmen en laten het getier en gevloek aan hun voorbij gaan.
DAG 2 – 1 februari 2007
De nevel trekt langzaam op. René is een ochtendmens en dekt de tafel.
Wij hebben weer eens het geluk gewoon aan te schuiven. Merkwaardig is dat na een tweede zit iedereen zijn of haar vaste plaats aan tafel heeft gevonden.Voor de rest van ons verblijf zal die als een ongeschreven wet blijven gelden.
Vandaag maken we een grote wandeling langs de Semois. De tocht gaat van Membre naar Laforet om terug te keren langs de andere kant van de Semois. Een steile helling pakt voor het eerst in mijn leven op mijn adem. Ik die bekend stond als de man van de lange adem, zowel letterlijk als figuurlijk, moet nu naar adem snakken bij de minste helling. Met Zwiterse stapjes en aangepast tempo geraak ik boven. Eens vlak is er geen enkel probleem om de tred van het gezelschap te volgen. Langs de oevers staan nog de stalletjes waar eens de Tabak de Semois gedroogd werd. Dit archeologisch erfgoed doet nu dienst als houtdroogplaats. In mijn hoofd denk ik terug aan de bivakken met de chiro langs de oevers van de Semois. Een vogelvluchttocht naar Bouillon waar we drie keer door het water van de Semois worstelden. Themadagen met ridders van de ronde tafel onder de leuze: “Noblesse Oblige”.
Ondanks de weemoed voel ik me bijzonder goed. Ik word op sleeptouw genomen door mijn vrienden. In de vooravond rijden we nog langs bij Willy in Nafraiture. Een Vlaming die 30 jaar geleden Vlaanderen verliet voor wat het was om in alle rust en zelfstandig zijn ding te doen. La Chiquetterie is een kruidenwinkel met originele artisanale bereidingen geoogst in hun eigen wilde tuin. Het is eveneens een taverne waar men in een gezellig kader een glas kan drinken en een lekker hapje kan eten. Meer weten
http://www.lachiquetterie.be/
Willy komt een uurtje bij ons zitten. René had hem op de hoogte gebracht van mijn ziekte. Bekommerd komt hij naast me zitten. Hij zweert bij Macrobiotiek als uitweg. We luisteren geboeid naar zijn verhalen. Je krijgt adviezen langs alle kanten, die je heen en weer slingeren. Toch wil je de hoop op genezing altijd open houden.
In deze periode zijn er weinig of geen restaurants open. We laten ons dan maar afzakken in een kitscherig restaurant van hardwerkende Oost-Vlamingen. Het verbaasd me hoeveel Vlamingen en vooral West-Vlamingen hier in deze streek in de horeca actief zijn. De bediening en het eten zijn er lekker. Vanavond finale van De Slimste Mens en dit willlen we zeker niet missen. Gezien er geen TV is bij Roserné kijken we naar de finale in het restaurant. Marc Reynnebeau moet het, ondanks alles, afleggen tegen Steven Van Herrewegen. Het bewijst dat het ook maar een spel is, dat moet gespeeld worden om de winnaar te kennen. Annemie heeft juist gegokt en krijgt de volledige inzet.
Wij sluiten de avond met kleurenwiezen en jawel hoor , ook hier moet het spel gespeeld worden en is het weer eens Roos die de mannen van tafel speelt.
DAG 3 – 2 februari 2007
Vandaag Lichtmis: “Er is geen vrouwke zo arm of ze maakt haar panneken warm”
Maar vandaag is de plaatselijke warme bakker open. Vers brood en croissants liggen op ons te wachten. Als afsluiter maken we nog een wandeling in Orchimont door de bossen. Bisons vervangen de koeien in de hoog gelegen weiden.
Concrete afspraken voor de opruim en de terugreis. “Partir c’est mourir un peu».
Ik dank Roos, René, mijn zus Hilde en Frans voor deze hartverwarmende dagen.
In mijn hoofd hebben 'Les Monts' het drie dagen gehaald op 'Les vallées'.
Goede afspraken maken goede vrienden en we spreken af de komende woensdagavond te kleurenwiezen bij me thuis.
We nemen een iets andere terugweg langs de vallei van de Lesse via Daverdisse, om in schoonheid het landschap te verlaten alvorens langs de autostrade huiswaarts te keren.
Thuisgekomen vangt onze zoon Bert ons op. Het verheugt hem bijzonder dat wij even het schoolreisgevoel hebben mogen meemaken. Niet wij, maar de bergen hebben ons 'verzet'. Bij Eef en Rudi heeft de griep toegeslagen. Fleurtje is al aan de beterhand en Frie doet als kleinste altijd mee. We blijven uit veiligheid even uit de buurt. Karolien heeft haar eerste werkdag erop zitten in Antwerpen en moet al direct weg voor haar aggregaatcursus in Gent.
Het weekend belooft zonnig te worden en Saartje komt langs.
We hadden het al begin december afgesproken. We moesten en zouden samen naar de Ardennen gaan in het huisje van Roos en René. Een huis dat Roos en René 12 jaar geleden bouwden in Orchimont, een deelgemeente van Vresse sur Semois. Het kreeg dan ook als doopnaam “Roserné “ Het huis, dat hoog op een bijna onberijdbare helling staat, heeft een prachtig uitzicht op de vallei en het oude dorpje. Een huis van gastvrijheid met als bedoeling te genieten van de schoonheid van de natuur en die vreugde te delen met hun kinderen, familie, vrienden en kennissen voor een vriendenprijsje. Geen boekingskantoor om er maximaal financieel rendement uit te halen. In het huis ligt dan ook een dagboek waar Roos en René bijzonder veel aandacht aan schenken. Ze zijn al aan een derde gastenboek bezig, waarin “de Rosernisten” hun ervaringen delen.
De mannen vertrekken woensdagmorgen op voorwacht zodat we onze echtgenotes in een warm huis kunnen onthalen. Het doel heiligt de middelen. We maken van onze heenreis een toeristische rondrit en verlaten al vlug de autosnelweg. Eerste halte is Dinant. In een ver verleden één van de obligate schoolreizen in onze kindertijd. “All you need is lef” en we nemen eendrachtig allemaal een blonde lef van het vat.
Via Beauraing, een bekende bedevaartplaats gaat het richting Gedinnne, Biévre naar Bellefontaine.
Deze naam hoeft geen uitleg. René vult aan de bron enkele bidons van dit heerlijk mineraalarm water. Thuis drinken we niets anders, stelt René. Het is wijn of water. In het leven komt er het inderdaad op aan de juiste keuzes te maken: het is water of wijn, ook al stelt iedereen dat je af en toe wat water bij de wijn moet doen.
We komen aan in het huis en brengen alles in gereedheid. Kachel aansteken, want de temperatuur is er slechts 5° C. In de namiddag doen we nog enkele “Point de vues' aan van de meanderende Semois. Herbergen inbegrepen.
Thuisgekomen is de temperatuur al flink opgelopen tot een warme 25° C. Frans zorgt ondertussen voor een heerlijke spaghettimaaltijd. We willen ons nog vergasten op een aperitiefje, maar de dames komen vroeger dan verwacht aan. Ondanks het vertrekuur van 17.00 uur hebben ze nauwelijks fileleed geleden.
In groep eten en op verplaatsing maakt het altijd een stukje heerlijker. Even de dag van morgen plannen! Als de stafkaarten zijn opgeborgen, leggen we de kaarten op tafel voor een partijtje kleurenwiezen. In naam van de Roos moeten de drie mannen het afleggen. Gelukkig is er morgen nog een dag voor de revanche. Hilde en Annemie zijn boekenwurmen en laten het getier en gevloek aan hun voorbij gaan.
DAG 2 – 1 februari 2007
De nevel trekt langzaam op. René is een ochtendmens en dekt de tafel.
Wij hebben weer eens het geluk gewoon aan te schuiven. Merkwaardig is dat na een tweede zit iedereen zijn of haar vaste plaats aan tafel heeft gevonden.Voor de rest van ons verblijf zal die als een ongeschreven wet blijven gelden.
Vandaag maken we een grote wandeling langs de Semois. De tocht gaat van Membre naar Laforet om terug te keren langs de andere kant van de Semois. Een steile helling pakt voor het eerst in mijn leven op mijn adem. Ik die bekend stond als de man van de lange adem, zowel letterlijk als figuurlijk, moet nu naar adem snakken bij de minste helling. Met Zwiterse stapjes en aangepast tempo geraak ik boven. Eens vlak is er geen enkel probleem om de tred van het gezelschap te volgen. Langs de oevers staan nog de stalletjes waar eens de Tabak de Semois gedroogd werd. Dit archeologisch erfgoed doet nu dienst als houtdroogplaats. In mijn hoofd denk ik terug aan de bivakken met de chiro langs de oevers van de Semois. Een vogelvluchttocht naar Bouillon waar we drie keer door het water van de Semois worstelden. Themadagen met ridders van de ronde tafel onder de leuze: “Noblesse Oblige”.
Ondanks de weemoed voel ik me bijzonder goed. Ik word op sleeptouw genomen door mijn vrienden. In de vooravond rijden we nog langs bij Willy in Nafraiture. Een Vlaming die 30 jaar geleden Vlaanderen verliet voor wat het was om in alle rust en zelfstandig zijn ding te doen. La Chiquetterie is een kruidenwinkel met originele artisanale bereidingen geoogst in hun eigen wilde tuin. Het is eveneens een taverne waar men in een gezellig kader een glas kan drinken en een lekker hapje kan eten. Meer weten
http://www.lachiquetterie.be/
Willy komt een uurtje bij ons zitten. René had hem op de hoogte gebracht van mijn ziekte. Bekommerd komt hij naast me zitten. Hij zweert bij Macrobiotiek als uitweg. We luisteren geboeid naar zijn verhalen. Je krijgt adviezen langs alle kanten, die je heen en weer slingeren. Toch wil je de hoop op genezing altijd open houden.
In deze periode zijn er weinig of geen restaurants open. We laten ons dan maar afzakken in een kitscherig restaurant van hardwerkende Oost-Vlamingen. Het verbaasd me hoeveel Vlamingen en vooral West-Vlamingen hier in deze streek in de horeca actief zijn. De bediening en het eten zijn er lekker. Vanavond finale van De Slimste Mens en dit willlen we zeker niet missen. Gezien er geen TV is bij Roserné kijken we naar de finale in het restaurant. Marc Reynnebeau moet het, ondanks alles, afleggen tegen Steven Van Herrewegen. Het bewijst dat het ook maar een spel is, dat moet gespeeld worden om de winnaar te kennen. Annemie heeft juist gegokt en krijgt de volledige inzet.
Wij sluiten de avond met kleurenwiezen en jawel hoor , ook hier moet het spel gespeeld worden en is het weer eens Roos die de mannen van tafel speelt.
DAG 3 – 2 februari 2007
Vandaag Lichtmis: “Er is geen vrouwke zo arm of ze maakt haar panneken warm”
Maar vandaag is de plaatselijke warme bakker open. Vers brood en croissants liggen op ons te wachten. Als afsluiter maken we nog een wandeling in Orchimont door de bossen. Bisons vervangen de koeien in de hoog gelegen weiden.
Concrete afspraken voor de opruim en de terugreis. “Partir c’est mourir un peu».
Ik dank Roos, René, mijn zus Hilde en Frans voor deze hartverwarmende dagen.
In mijn hoofd hebben 'Les Monts' het drie dagen gehaald op 'Les vallées'.
Goede afspraken maken goede vrienden en we spreken af de komende woensdagavond te kleurenwiezen bij me thuis.
We nemen een iets andere terugweg langs de vallei van de Lesse via Daverdisse, om in schoonheid het landschap te verlaten alvorens langs de autostrade huiswaarts te keren.
Thuisgekomen vangt onze zoon Bert ons op. Het verheugt hem bijzonder dat wij even het schoolreisgevoel hebben mogen meemaken. Niet wij, maar de bergen hebben ons 'verzet'. Bij Eef en Rudi heeft de griep toegeslagen. Fleurtje is al aan de beterhand en Frie doet als kleinste altijd mee. We blijven uit veiligheid even uit de buurt. Karolien heeft haar eerste werkdag erop zitten in Antwerpen en moet al direct weg voor haar aggregaatcursus in Gent.
Het weekend belooft zonnig te worden en Saartje komt langs.
29 januari 2007
De week van 22-28 januari 2007
Maandag 22/01
De zon schijnt en de temperatuur is zacht. Ik haal hout binnen voor de haard en ruim nog wat nat hout op zodat het droog onder een afdakje ligt. Ik controleer de stormschade in de tuin en deze is beperkt tot het tuinhuis: drie dakpannen en een glas dat in stukken en brokken ligt. Het valt dus allemaal erg mee.
Toch moet ik na een drietal uurtjes ophouden met werken. Zwaar werk gaat niet meer zoals vroeger. Ik voel de krachten in mijn lichaam afnemen. Een lichaam dat eenmaal de tempel van mijn ziel was. Ik fietste 50 tot 70 km per dag en van dit alles blijft niets over. Gewoon naar het dorp fietsen tussen 15 en 20 km/uur zoals elke normale sterveling is nu voor mij genoeg. Een jaar geleden was ik nog bij momenten in staat een gemiddelde van 30 km/uur te halen. Op mijn GSM staat nog altijd als boodschap: “Fiets de dag”.
Ik schakel over naar lichter werk op de PC en maak wat aanvullingen op een nota van Leen, collega provincieraadslid van Groen!. Ik ben bijzonder blij haar als collega te hebben.
Ondanks de bezigheden komt de weemoed ‘s avonds boven en kan ik me nog moeilijk op iets concentreren. Pilletjes moeten me nu in slaap brengen om niet te blijven dolen.
Dinsdag 23/01
Eén dag in de week zorgt Annemie voor Frie, onze tweede kleindochter. Ze is zeven maanden en probeert een volledige rol te maken op haar speelkussen. Blijven oefenen kind, het lukt je wel!
Voor mij is het sporen richting Leuven naar het provinciehuis. Alle diensten van de provincie worden aan de raadsleden voorgesteld. De helft van de raad bestaat uit nieuwe leden. Het wordt een diarree van PowerPoint presentaties zodat de aandacht gaandeweg verslapt.
Ik haast me naar de trein want ik wil Freddy Robberecht zien. Nog een jeugdvriend van de chiro. Samen zijn we nog vrijgestelde geweest bij chirojeugd Vlaanderen. Het zijn banden die niet door te knippen zijn. We noteren zondag 11 februari bij hen thuis in Temse.
’s Avonds gaan Annemie en ik, op initiatief van mijn zus Hilde, naar de dinsdagavond film in het Cultureel centrum in Strombeek. “Into Great Silence”. Geen verhaal of muziek, maar 162 minuten over stilte, meditatie over het kloosterlijke leven in de Grand Chartreuse. Een strenge Kartuizerorde in de Franse Alpen in de buurt van Grenoble. Enkele toeschouwers lopen de zaal uit. Het vraagt een inspanning om te blijven maar het beklijft. Abdijen hebben op mij altijd een wat persoonlijke indruk nagelaten. Het bier inbegrepen.
Woensdag 24/01
Het maakt me altijd blij om naar de Franse les te gaan. De groep vangt mij attent op. Erna komt me thuis ophalen en brengt me terug naar huis. Een omweg van Hofstade via Kapelle en Mechelen is voor haar niet teveel.
Voor Annemie is het de dag om thuis even weg te zijn. Voorlezen en vertellen in het woon- en zorgcentrum Akapella. Daarna even naar haar vroegere school, het SGI, langslopen om ondersteunend Nederlands te geven aan Robert, een Roemeense jongen. In de namiddag gaat ze boeken inlezen voor blinden in Mechelen. Het is bijzonder belangrijk voor haar, maar ook voor mij. Ik weet dat ze door dit te doen energie blijft putten om de zorg thuis te kunnen blijven opnemen.
De afspraak met Jos om naar de abdij van Grimbergen te gaan gaat niet door. Jos een lotgenoot en is wat grieperig. Al jaren is hij een geëngageerd medewerker bij het samenstellen van het archief van de abdij. Monnikenwerk noemen ze dat, maar ik denk dat ze het lekenwerk van Jos bijzonder waarderen. De afspraak wordt naar een latere datum verschoven. http://www.kerkgrimbergen.be/
Vlaams minister van Leefmilieu de heer Peerters pakt uit met een asbestactieplan in opvolging van de hoorzittingen in het Vlaams Parlement. Het bevat veel goede punten, maar over de gedeelde verantwoordelijkheid van Eternit wordt met geen woord gesproken. De sanering is volledig ten laste van de overheid, de belastingsbetaler. Wie beschermt wie? Dinsdag vergader ik hierover in de commissie Leefmilieu van de provincieraad met o.m. afgevaardigden van OVAM (Openbare Vlaamse Afval Maatschappij) VVSG (Vereniging Vlaamse Steden en Gemeenten) . We willen een plan uitwerken hoe de provincie de gemeenten kan ondersteunen een verantwoord asbestplan uit te werken en dit zowel op het openbare als particuliere domein. De asbestcementinzameling op de gemeentelijke containerparken is hier maar een klein onderdeel van. Het belet burgemeester Leo Peeters niet om nu al in de pers en Ring TV uit te pakken dat Kapelle-op-den-Bos klaar is met een asbestactieplan. De problematiek is te ernstig om hier partijpolitieke spelletjes te spelen.
Lieve groetjes van een menske met een heel klein hartje voor 't moment. Pas nu ben ik in staat te voelen wat zij voelt en welke strijd het gezin samen moet voeren. Ann heeft slecht nieuws en moet aan een nieuwe chemokuur beginnen. Ook al staat er een heel leger achter jou, het is de soldaat die het moet doen.
’s Avonds, op uitnodiging van Peterjan - een oud-collega kabinetsmedewerker - naar het theater in Dilbeek. Het Toneelhuis brengt met Olympique Dramatique het stuk ‘The lieutenant of Inishmore’. De zaal giert bij momenten van het lachen bij het zien van zoveel absurditeit. Maar de spelers slagen er niet in mijn geest mee te nemen.
Donderdag 25/01
Tweede schilder-keukendag. De familie Vanderstappen staat weer paraat om een helpende hand te bieden. Frans, Katrijn en Sabine rollen de borstels uit. Voor mij is het vooral helend om samen dit werk aan te pakken. Wanneer ze in de namiddag het huis verlaten en ik terug op mezelf val voel ik me wat eenzaam. Annemie kreeg een verwenbeurt cadeau. Gelukkig weet ik dat vanavond Jef en Marina uit Malderen nog op bezoek komen. Jef is een echte oppepper. Hij trakteert me op enkele flesjes “Kombucha” een theezwamdrank die hij mij bijzonder aanraadt.
Annemie maakt weinig van het gesprek mee. Ze heeft haar handen vol met de telefoons van bezorgde vrienden die mekaar opvolgen.
Vrijdag 26/01
Na de kappersbeurt rijden we naar Melsbroek op uitnodiging van Daan en Julia. Bijzondere chirovrienden waar we zowel verbondelijk (provinciaal) en nationaal jaren hebben mee samengewerkt.
Melsbroek lijkt wel een ingesloten dorp door autostrades, ringwegen en de luchthaven, toch heeft het nog verrassend veel natuur. Wandelen gaat nog bijzonder goed en ik probeer het dan ook zo goed mogelijk te onderhouden. De natuur heelt de gedachten. Daan heeft een grote liefde voor zijn dorp en heeft een bijzonder overlegtalent als AVC- verantwoordelijke. Ook in zijn dorp heeft heeft hij zijn talent gebruikt als het er op aankomt stukjes bos en natuur de ruimte te geven die ze verdienen. Je gelooft het bijna niet dat vlakbij Zaventem en Machelen (wijlen Johan Anthierens noemde Machelen het “Guernica” van Vlaanderen) nog zoveel natuur te vinden is Melsbroek.
Gezellig en lekker aan tafel gaat het over het wel en wee van het verenigingsleven, de kinderen die het huis zijn uitgewaaid en de jeugdbeweging die bijzonder sterk blijft in Vlaanderen, ondanks een veel groter aanbod aan ontspanningsmogelijkheden waar de jeugd nu kan uit kiezen. We zien elkaar zeker terug.
Zaterdag 27/01
Bert is thuis en is bijzonder attent. Vraagt welke werkjes nog moeten gebeuren en kan bijzonder goed praten over zijn gevoelens. Mijn zoon is ’n vastpakker. Het emotionele zal hij ook lichamelijk uiten. Deze week had hij het wat moeilijker daar hij meer dan anders alleen aan het werk was.
Annemie en ik gaan in de namiddag naar de Sauna kwestie van wat te relaxen. Thuisgekomen is het eten klaar dankzij de kookkunst van Bert. Hij is nog maar 26 maar overtreft hier al zijn vader.
Karolien heeft een goede nacht gehad op “De Nachten” in Antwerpen. Ik gun het mijn kinderen zo graag dat ze even kunnen ontsnappen, nu het leven na mijn verdicht ‘overleven’ is geworden.
De zon schijnt en de temperatuur is zacht. Ik haal hout binnen voor de haard en ruim nog wat nat hout op zodat het droog onder een afdakje ligt. Ik controleer de stormschade in de tuin en deze is beperkt tot het tuinhuis: drie dakpannen en een glas dat in stukken en brokken ligt. Het valt dus allemaal erg mee.
Toch moet ik na een drietal uurtjes ophouden met werken. Zwaar werk gaat niet meer zoals vroeger. Ik voel de krachten in mijn lichaam afnemen. Een lichaam dat eenmaal de tempel van mijn ziel was. Ik fietste 50 tot 70 km per dag en van dit alles blijft niets over. Gewoon naar het dorp fietsen tussen 15 en 20 km/uur zoals elke normale sterveling is nu voor mij genoeg. Een jaar geleden was ik nog bij momenten in staat een gemiddelde van 30 km/uur te halen. Op mijn GSM staat nog altijd als boodschap: “Fiets de dag”.
Ik schakel over naar lichter werk op de PC en maak wat aanvullingen op een nota van Leen, collega provincieraadslid van Groen!. Ik ben bijzonder blij haar als collega te hebben.
Ondanks de bezigheden komt de weemoed ‘s avonds boven en kan ik me nog moeilijk op iets concentreren. Pilletjes moeten me nu in slaap brengen om niet te blijven dolen.
Dinsdag 23/01
Eén dag in de week zorgt Annemie voor Frie, onze tweede kleindochter. Ze is zeven maanden en probeert een volledige rol te maken op haar speelkussen. Blijven oefenen kind, het lukt je wel!
Voor mij is het sporen richting Leuven naar het provinciehuis. Alle diensten van de provincie worden aan de raadsleden voorgesteld. De helft van de raad bestaat uit nieuwe leden. Het wordt een diarree van PowerPoint presentaties zodat de aandacht gaandeweg verslapt.
Ik haast me naar de trein want ik wil Freddy Robberecht zien. Nog een jeugdvriend van de chiro. Samen zijn we nog vrijgestelde geweest bij chirojeugd Vlaanderen. Het zijn banden die niet door te knippen zijn. We noteren zondag 11 februari bij hen thuis in Temse.
’s Avonds gaan Annemie en ik, op initiatief van mijn zus Hilde, naar de dinsdagavond film in het Cultureel centrum in Strombeek. “Into Great Silence”. Geen verhaal of muziek, maar 162 minuten over stilte, meditatie over het kloosterlijke leven in de Grand Chartreuse. Een strenge Kartuizerorde in de Franse Alpen in de buurt van Grenoble. Enkele toeschouwers lopen de zaal uit. Het vraagt een inspanning om te blijven maar het beklijft. Abdijen hebben op mij altijd een wat persoonlijke indruk nagelaten. Het bier inbegrepen.
Woensdag 24/01
Het maakt me altijd blij om naar de Franse les te gaan. De groep vangt mij attent op. Erna komt me thuis ophalen en brengt me terug naar huis. Een omweg van Hofstade via Kapelle en Mechelen is voor haar niet teveel.
Voor Annemie is het de dag om thuis even weg te zijn. Voorlezen en vertellen in het woon- en zorgcentrum Akapella. Daarna even naar haar vroegere school, het SGI, langslopen om ondersteunend Nederlands te geven aan Robert, een Roemeense jongen. In de namiddag gaat ze boeken inlezen voor blinden in Mechelen. Het is bijzonder belangrijk voor haar, maar ook voor mij. Ik weet dat ze door dit te doen energie blijft putten om de zorg thuis te kunnen blijven opnemen.
De afspraak met Jos om naar de abdij van Grimbergen te gaan gaat niet door. Jos een lotgenoot en is wat grieperig. Al jaren is hij een geëngageerd medewerker bij het samenstellen van het archief van de abdij. Monnikenwerk noemen ze dat, maar ik denk dat ze het lekenwerk van Jos bijzonder waarderen. De afspraak wordt naar een latere datum verschoven. http://www.kerkgrimbergen.be/
Vlaams minister van Leefmilieu de heer Peerters pakt uit met een asbestactieplan in opvolging van de hoorzittingen in het Vlaams Parlement. Het bevat veel goede punten, maar over de gedeelde verantwoordelijkheid van Eternit wordt met geen woord gesproken. De sanering is volledig ten laste van de overheid, de belastingsbetaler. Wie beschermt wie? Dinsdag vergader ik hierover in de commissie Leefmilieu van de provincieraad met o.m. afgevaardigden van OVAM (Openbare Vlaamse Afval Maatschappij) VVSG (Vereniging Vlaamse Steden en Gemeenten) . We willen een plan uitwerken hoe de provincie de gemeenten kan ondersteunen een verantwoord asbestplan uit te werken en dit zowel op het openbare als particuliere domein. De asbestcementinzameling op de gemeentelijke containerparken is hier maar een klein onderdeel van. Het belet burgemeester Leo Peeters niet om nu al in de pers en Ring TV uit te pakken dat Kapelle-op-den-Bos klaar is met een asbestactieplan. De problematiek is te ernstig om hier partijpolitieke spelletjes te spelen.
Lieve groetjes van een menske met een heel klein hartje voor 't moment. Pas nu ben ik in staat te voelen wat zij voelt en welke strijd het gezin samen moet voeren. Ann heeft slecht nieuws en moet aan een nieuwe chemokuur beginnen. Ook al staat er een heel leger achter jou, het is de soldaat die het moet doen.
’s Avonds, op uitnodiging van Peterjan - een oud-collega kabinetsmedewerker - naar het theater in Dilbeek. Het Toneelhuis brengt met Olympique Dramatique het stuk ‘The lieutenant of Inishmore’. De zaal giert bij momenten van het lachen bij het zien van zoveel absurditeit. Maar de spelers slagen er niet in mijn geest mee te nemen.
Donderdag 25/01
Tweede schilder-keukendag. De familie Vanderstappen staat weer paraat om een helpende hand te bieden. Frans, Katrijn en Sabine rollen de borstels uit. Voor mij is het vooral helend om samen dit werk aan te pakken. Wanneer ze in de namiddag het huis verlaten en ik terug op mezelf val voel ik me wat eenzaam. Annemie kreeg een verwenbeurt cadeau. Gelukkig weet ik dat vanavond Jef en Marina uit Malderen nog op bezoek komen. Jef is een echte oppepper. Hij trakteert me op enkele flesjes “Kombucha” een theezwamdrank die hij mij bijzonder aanraadt.
Annemie maakt weinig van het gesprek mee. Ze heeft haar handen vol met de telefoons van bezorgde vrienden die mekaar opvolgen.
Vrijdag 26/01
Na de kappersbeurt rijden we naar Melsbroek op uitnodiging van Daan en Julia. Bijzondere chirovrienden waar we zowel verbondelijk (provinciaal) en nationaal jaren hebben mee samengewerkt.
Melsbroek lijkt wel een ingesloten dorp door autostrades, ringwegen en de luchthaven, toch heeft het nog verrassend veel natuur. Wandelen gaat nog bijzonder goed en ik probeer het dan ook zo goed mogelijk te onderhouden. De natuur heelt de gedachten. Daan heeft een grote liefde voor zijn dorp en heeft een bijzonder overlegtalent als AVC- verantwoordelijke. Ook in zijn dorp heeft heeft hij zijn talent gebruikt als het er op aankomt stukjes bos en natuur de ruimte te geven die ze verdienen. Je gelooft het bijna niet dat vlakbij Zaventem en Machelen (wijlen Johan Anthierens noemde Machelen het “Guernica” van Vlaanderen) nog zoveel natuur te vinden is Melsbroek.
Gezellig en lekker aan tafel gaat het over het wel en wee van het verenigingsleven, de kinderen die het huis zijn uitgewaaid en de jeugdbeweging die bijzonder sterk blijft in Vlaanderen, ondanks een veel groter aanbod aan ontspanningsmogelijkheden waar de jeugd nu kan uit kiezen. We zien elkaar zeker terug.
Zaterdag 27/01
Bert is thuis en is bijzonder attent. Vraagt welke werkjes nog moeten gebeuren en kan bijzonder goed praten over zijn gevoelens. Mijn zoon is ’n vastpakker. Het emotionele zal hij ook lichamelijk uiten. Deze week had hij het wat moeilijker daar hij meer dan anders alleen aan het werk was.
Annemie en ik gaan in de namiddag naar de Sauna kwestie van wat te relaxen. Thuisgekomen is het eten klaar dankzij de kookkunst van Bert. Hij is nog maar 26 maar overtreft hier al zijn vader.
Karolien heeft een goede nacht gehad op “De Nachten” in Antwerpen. Ik gun het mijn kinderen zo graag dat ze even kunnen ontsnappen, nu het leven na mijn verdicht ‘overleven’ is geworden.
Zondag 28/01
Vandaag worden onze twee kleinkinderen gedoopt : Fleur en Frie. Aan Fleur is het allemaal goed uitgelegd wat er gaat gebeuren, want ze is ondertussen al een flinke meid van 4 jaar. Frie, haar zusje van zeven maanden, protesteert even wanneer de priester het wijwater over haar hoofdje giet. Om koudwatervrees te vermijden heeft hij het water nochthans lichtjes op temperatuur gebracht. We zijn er samen met nog twee andere families met hun doopkinderen. Karolien, mijn jongste dochter, is meter van Fleur en Sara, mijn tweede dochter, is meter van Frie.
Plaats van gebeuren : de Sint-Amanduskerk van Malderen. In deze kerk voel ik nog altijd de warmte van mijn jeugd. De pastoor, Ward Vanderweghen, is een oude bekende. Toen ik groepsleider was van de chiro was hij onze proost.
Verder gezellig samen zijn bij Eef en Rudi met familie.
Ik kijk uit naar volgende week : drie dagen Ardennen aan de boorden van de Semois met Roos en René, Hilde en Frans, Annemie en Willy
25 januari 2007
Radio 1 - 14 januari 2007 Radio Alaska
Alaska
Op zondag 14 januari werd op Radio 1 het programma Alaska uitgezonden. Daarin was een uitgebreid gesprek te beluisteren met mijn dochter en mij en ook met Walter Huysmans, die als syndicaal afgevaardigde al zo’n 30 jaar werkt in het bedrijf Eternit.
De titel van de documentaire is "Pour l'ETERNITé". Dat is meer dan een woordspeling met de naam van het bedrijf Eternit. Over producten met asbest dacht men vroeger dat ze voor de eeuwigheid waren. Ondertussen weten we de keuze voor het gebruik van asbest en de soms onverantwoordelijke manier waarop men met deze producten omging zeker geen bewijs waren van toekomstgericht denken, integendeel. Hoewel het kader van Eternit al langer wist dat er ernstige gezondheidsrisico’s waren voor de werknemers of de omwonenden, ging men toch door met de productie.
Mee door de inzet van de brede groene beweging kwam er een einde aan deze gevaarlijke bedrijvigheid. Sinds eind jaren negentig zijn in ons land de productie en de toepassing van asbest voor bijna alle toepassingen verboden. De productie was dus niet voor de eeuwigheid. Maar voor de slachtoffers van asbest kan de ontwikkeling niet meer gekeerd worden. Zij krijgen geen eeuwigheid, integendeel…
Luisteren naar het programma Alaska, kun je door hier te klikken. (programma's "Aalaska")
Reacties
Onlangs op een zondagavond heb ik je stem en je aangrijpend mooie getuigenis gehoord via Radio 1 terwijl ik aan het afwassen was. Plots zag ik het leven door een andere bril, tegelijkertijd triest en blij. Triest omdat het Leven zo kwetsbaar is, zo aan een zijden draadje hangt. Blij omdat zo'n wrede aanval op het Leven blijkbaar je waardigheid, je menselijkheid, je waarden en je persoonlijkheid niet mee verwoest. Godzijdank!
Sinds het memorabele congres van 2004 (je was geweldig, je speech was uniek) hebben wij elkaar niet meer gezien, maar toen ik je die zondagavopnd hoorde, wilde ik je iets zeggen. Dat doe ik nu via deze mail.
Ik heb je gekend als een echte groene, zoals ze er tegenwoordig geen meer maken, vrees ik. Ik weet nog hoe je campagne voerde, in het annus horribilis 2004.
Ik heb vooral je verbale spitsvondigheid leren kennen en enorm geapprecieerd, want het waren kwinkslagen die deden lachen en tegelijkertijd ook een scherpstelling van de realiteit gaven. Zo'n talent is uniek, mensen kunnen doen lachen is goud waard, vind ik. Voor mij verdien je olympisch goud, als mens en als groene, en als humorist. Ik heb uiteraard maar met een klein deeltje van je persoonlijkheid kunnen kennismaken tijdens de zes laatste maanden op het kabinet, maar ze zullen me altijd bijblijven.
Wat je overkomt, lijkt me wreed, vreselijk, onrechtvaardig. Jij hebt zo tegen het onrecht van asbest gevochten, en de draak asbest neemt nu weerwraak, zo lijkt het. Blijkbaar heb je wel het geluk omringd te zijn door je gezin en mensen die je graag hebt, met wie je goed kunt praten of zwijgen, al naargelang.
Verder weet ik niet wat te zeggen. Sterkte en moed heb je blijkbaar in overvloed, maar toch, op momenten dat deze bron tijdelijk zou opdrogen, weet dan dat een verre ex-collega en groene medestandster je een unieke mens vindt.
Hartelijke groeten,
Annemie Vermeylen
Wij hebben zondagavond naar de uitzending geluisterd, ons Veerle was er ook. Het was zeer waardig en indringend. Saartje heeft dat ook zeer goed gedaan, een klare en heldere stem lijk Annemie.Alles was ook heel rustig en toch pakkend. Een sterke boodschap. Proficiat.
Julia en Daan
Alaska was in de roos, Willy! Door een familiefeest het zondag gemist, nadien op de www roerloos zittenluisteren met Griet ; enkele vrienden hadden mij al verwittigd : zeker luisteren ! Ik had de indruk dat het luistermedium alles nog dichter brengtdan de TV. En dan de toon en het tempo van het programma, sfeervol en to the point. De stem van jullie Sara was voor de luisteraar een welgekomen frisheid en directheid in het voor het overige 'mannenkoor'. Ik denk dat er veel opgewerkt is (tekst, ritme, sfeerbeeld) maar het resultaat mocht er absoluut zijn.
'n hartelijke groet,Guido
Beste Willy,
Mooie en moedige getuigenis op Radio 1 vanmiddag. Het maakt me warm en koud, warm omdat er mensen zijn zoals jij die deze problematiek onder de aandacht brengen en koud dat we met zijn allen potentiële slachtoffers zijn en er nog steeds mensen zijn die de asbestverwerkende nijverheid zonder namen te noemen verdedigen alsof er niets is gebeurd.
Tijd brengt raad maar tijd brengt ook informatie die we niet kunnen veranderen maar we kunnen het wel onder de aandacht brengen als steun voor alle slachtoffers en een betere toekomst voor onze jeugd.
Groeten,
Danny Van Boom
Beste Willy,
Diane en ik hebben zondag om 18 uur met aandacht het programma Alaska gevolgd op radio 1. Het was zeer moedig, zowel van jou als van jouw dochter, om jullie stem in deze verschrikkelijke materie te laten horen. Vooral ook omdat hierbij de meest diepe en persoonlijke gevoelens tussen jou en je familie in de openbaarheid worden gebracht. Meer en meer worden wij geconfronteerd met het gegeven dat de mens in functie staat van de economie en niet, zoals het zou moeten zijn, dat de economie gevoerd wordt in functie van de mensen. Meer en meer groeit hierdoor bij ons het besef dat wij ons hiertegen moeten verzetten, dat bedrijven hun verantwoordelijkheid moeten nemen en de politiek nog meer als scheidsrechter zou moeten optreden om mens en economie op een evenwichtige manier op elkaar af te stemmen. Daarom hopen wij dat jullie getuigenis zoveel mogelijk mensen heeft overtuigd dat het anders kan en moet.
Wij wensen jullie nog veel mooie dagen en momenten en de kracht om er van te blijven genieten.
Groetjes,
Rudy en Diane
Op zondag 14 januari werd op Radio 1 het programma Alaska uitgezonden. Daarin was een uitgebreid gesprek te beluisteren met mijn dochter en mij en ook met Walter Huysmans, die als syndicaal afgevaardigde al zo’n 30 jaar werkt in het bedrijf Eternit.
De titel van de documentaire is "Pour l'ETERNITé". Dat is meer dan een woordspeling met de naam van het bedrijf Eternit. Over producten met asbest dacht men vroeger dat ze voor de eeuwigheid waren. Ondertussen weten we de keuze voor het gebruik van asbest en de soms onverantwoordelijke manier waarop men met deze producten omging zeker geen bewijs waren van toekomstgericht denken, integendeel. Hoewel het kader van Eternit al langer wist dat er ernstige gezondheidsrisico’s waren voor de werknemers of de omwonenden, ging men toch door met de productie.
Mee door de inzet van de brede groene beweging kwam er een einde aan deze gevaarlijke bedrijvigheid. Sinds eind jaren negentig zijn in ons land de productie en de toepassing van asbest voor bijna alle toepassingen verboden. De productie was dus niet voor de eeuwigheid. Maar voor de slachtoffers van asbest kan de ontwikkeling niet meer gekeerd worden. Zij krijgen geen eeuwigheid, integendeel…
Luisteren naar het programma Alaska, kun je door hier te klikken. (programma's "Aalaska")
Reacties
Onlangs op een zondagavond heb ik je stem en je aangrijpend mooie getuigenis gehoord via Radio 1 terwijl ik aan het afwassen was. Plots zag ik het leven door een andere bril, tegelijkertijd triest en blij. Triest omdat het Leven zo kwetsbaar is, zo aan een zijden draadje hangt. Blij omdat zo'n wrede aanval op het Leven blijkbaar je waardigheid, je menselijkheid, je waarden en je persoonlijkheid niet mee verwoest. Godzijdank!
Sinds het memorabele congres van 2004 (je was geweldig, je speech was uniek) hebben wij elkaar niet meer gezien, maar toen ik je die zondagavopnd hoorde, wilde ik je iets zeggen. Dat doe ik nu via deze mail.
Ik heb je gekend als een echte groene, zoals ze er tegenwoordig geen meer maken, vrees ik. Ik weet nog hoe je campagne voerde, in het annus horribilis 2004.
Ik heb vooral je verbale spitsvondigheid leren kennen en enorm geapprecieerd, want het waren kwinkslagen die deden lachen en tegelijkertijd ook een scherpstelling van de realiteit gaven. Zo'n talent is uniek, mensen kunnen doen lachen is goud waard, vind ik. Voor mij verdien je olympisch goud, als mens en als groene, en als humorist. Ik heb uiteraard maar met een klein deeltje van je persoonlijkheid kunnen kennismaken tijdens de zes laatste maanden op het kabinet, maar ze zullen me altijd bijblijven.
Wat je overkomt, lijkt me wreed, vreselijk, onrechtvaardig. Jij hebt zo tegen het onrecht van asbest gevochten, en de draak asbest neemt nu weerwraak, zo lijkt het. Blijkbaar heb je wel het geluk omringd te zijn door je gezin en mensen die je graag hebt, met wie je goed kunt praten of zwijgen, al naargelang.
Verder weet ik niet wat te zeggen. Sterkte en moed heb je blijkbaar in overvloed, maar toch, op momenten dat deze bron tijdelijk zou opdrogen, weet dan dat een verre ex-collega en groene medestandster je een unieke mens vindt.
Hartelijke groeten,
Annemie Vermeylen
Wij hebben zondagavond naar de uitzending geluisterd, ons Veerle was er ook. Het was zeer waardig en indringend. Saartje heeft dat ook zeer goed gedaan, een klare en heldere stem lijk Annemie.Alles was ook heel rustig en toch pakkend. Een sterke boodschap. Proficiat.
Julia en Daan
Alaska was in de roos, Willy! Door een familiefeest het zondag gemist, nadien op de www roerloos zittenluisteren met Griet ; enkele vrienden hadden mij al verwittigd : zeker luisteren ! Ik had de indruk dat het luistermedium alles nog dichter brengtdan de TV. En dan de toon en het tempo van het programma, sfeervol en to the point. De stem van jullie Sara was voor de luisteraar een welgekomen frisheid en directheid in het voor het overige 'mannenkoor'. Ik denk dat er veel opgewerkt is (tekst, ritme, sfeerbeeld) maar het resultaat mocht er absoluut zijn.
'n hartelijke groet,Guido
Beste Willy,
Mooie en moedige getuigenis op Radio 1 vanmiddag. Het maakt me warm en koud, warm omdat er mensen zijn zoals jij die deze problematiek onder de aandacht brengen en koud dat we met zijn allen potentiële slachtoffers zijn en er nog steeds mensen zijn die de asbestverwerkende nijverheid zonder namen te noemen verdedigen alsof er niets is gebeurd.
Tijd brengt raad maar tijd brengt ook informatie die we niet kunnen veranderen maar we kunnen het wel onder de aandacht brengen als steun voor alle slachtoffers en een betere toekomst voor onze jeugd.
Groeten,
Danny Van Boom
Beste Willy,
Diane en ik hebben zondag om 18 uur met aandacht het programma Alaska gevolgd op radio 1. Het was zeer moedig, zowel van jou als van jouw dochter, om jullie stem in deze verschrikkelijke materie te laten horen. Vooral ook omdat hierbij de meest diepe en persoonlijke gevoelens tussen jou en je familie in de openbaarheid worden gebracht. Meer en meer worden wij geconfronteerd met het gegeven dat de mens in functie staat van de economie en niet, zoals het zou moeten zijn, dat de economie gevoerd wordt in functie van de mensen. Meer en meer groeit hierdoor bij ons het besef dat wij ons hiertegen moeten verzetten, dat bedrijven hun verantwoordelijkheid moeten nemen en de politiek nog meer als scheidsrechter zou moeten optreden om mens en economie op een evenwichtige manier op elkaar af te stemmen. Daarom hopen wij dat jullie getuigenis zoveel mogelijk mensen heeft overtuigd dat het anders kan en moet.
Wij wensen jullie nog veel mooie dagen en momenten en de kracht om er van te blijven genieten.
Groetjes,
Rudy en Diane
10 december 2006
Weekend 9-10 december 2006
Vandaag eindelijk begonnen met een blog. Met bijzondere dank aan Jan Mertens die vanuit Leuven vandaag thuis bij me langs kwam in Kapelle-op-den-Bos om alles op te starten.
Ondanks alles ben ik een geluksvogel. Mijn buren trakkteerden ons gisteren op een uitgereid verrassingsontbijt netjes verpakt in een mand. Van mantelzorg gesproken. Gisteren bij Mieke Vogels langs geweest op haar nieuw dakappartement in Deurne. Mieke had voor deze gelegenheid om 12.00 uur een drink georganiseerd en alle Antwerpse ex collga's kabinetsleden uitgenodigd. Het werd een blij weerzien en de zon straalde door de ramen. Met ons vieren: de "Willy's en de Miekes" zijn we gaan wandelen in het Rivierenhof om daarna aan te schuiven aan tafel. Lekker en gezellig.
Wereldwinkel Londerzeel had vandaag zijn geschenkenbeurs in het "Leireken". Een jaarlijke traditie de tweede zondag van december. We zijn er blijven hangen van drie tot negen uur.
Wat eerst een familietafel was met Eef, Rudi, de twee kleinkinderen Fleur en Frie en onze dochters Saar en Karolien werden de tafels bij elkaar geschovenen en bleven de traktaties maar komen. Jef en Marina spanden de kroon, want ze werden voor de vierde maal grootvader en grootmoeder. De chirovrienden van toen waren er allemaal: Jos en Anita, Willy en Godelieve, Jef en Marina, Rene en Roos (Roos zal wel verbeteren dat ze van VVKSM is). Verder Guido, Sabine, Hilde en Frans mijn broer, schoonzus, zuster en schoonbroer die ongelovelijk goed voor ons zorgen. Het deed me helemaal vergeten dat ik een zieke man ben. Dank zij hen slaag ik er in om in het hier en nu te leven en het leven genietbaar te maken ondanks alles.
Ondanks alles ben ik een geluksvogel. Mijn buren trakkteerden ons gisteren op een uitgereid verrassingsontbijt netjes verpakt in een mand. Van mantelzorg gesproken. Gisteren bij Mieke Vogels langs geweest op haar nieuw dakappartement in Deurne. Mieke had voor deze gelegenheid om 12.00 uur een drink georganiseerd en alle Antwerpse ex collga's kabinetsleden uitgenodigd. Het werd een blij weerzien en de zon straalde door de ramen. Met ons vieren: de "Willy's en de Miekes" zijn we gaan wandelen in het Rivierenhof om daarna aan te schuiven aan tafel. Lekker en gezellig.
Wereldwinkel Londerzeel had vandaag zijn geschenkenbeurs in het "Leireken". Een jaarlijke traditie de tweede zondag van december. We zijn er blijven hangen van drie tot negen uur.
Wat eerst een familietafel was met Eef, Rudi, de twee kleinkinderen Fleur en Frie en onze dochters Saar en Karolien werden de tafels bij elkaar geschovenen en bleven de traktaties maar komen. Jef en Marina spanden de kroon, want ze werden voor de vierde maal grootvader en grootmoeder. De chirovrienden van toen waren er allemaal: Jos en Anita, Willy en Godelieve, Jef en Marina, Rene en Roos (Roos zal wel verbeteren dat ze van VVKSM is). Verder Guido, Sabine, Hilde en Frans mijn broer, schoonzus, zuster en schoonbroer die ongelovelijk goed voor ons zorgen. Het deed me helemaal vergeten dat ik een zieke man ben. Dank zij hen slaag ik er in om in het hier en nu te leven en het leven genietbaar te maken ondanks alles.
Artikel in Het Laatste Nieuws
Voorvechter asbestproblematiek lijdt aan kanker
Kapelle-op-den-Bos
Willy Vanderstappen, provincieraadslid en voorzitter van Groen! Kapelle-op-den-Bos, kreeg vrijdag 3 november te horen dat hij longvlieskanker had, een ongeneeslijke ziekte die het gevolg is van asbestvervuiling. Vanderstappen was jarenlang bezig met de asbestproblematiek op de politieke agenda te zetten. «Iedereen stond perplex toen ze het nieuws hoorden», vertelt hij. «Ik straalde gezondheid uit en kwam pas dit jaar voor de eerste keer in een ziekenhuis. Ik was altijd diegene die er als bezoeker kwam.»
In het schooljaar 1965-1966 werkte Willy Vanderstappen voor de fabriek Eternit in Kapelle-op-den-Bos, die asbest produceerde. Ook zijn vader was er lange tijd arbeider. «Als kind speelde ik in zakken van het bedrijf. Toen ik bij de dokter kwam met klachten over kortademigheid, vroeg hij naar mijn voorgeschiedenis. Toen ging een belletje rinkelen. Ik had er nooit eerder angst voor, want dat is echt het noodlot. Ik wist ook pas van de jaren '90, sinds ik politiek actief werd, wat de gevolgen konden zijn van asbest.»
jeugdlokalen
Het is mijn politieke testament, zegt Vanderstappen. «Je kan de zieken niet genezen en de doden niet tot leven wekken, maar wel voorkomen dat het zich nog voordoet. Ik maak mij bijvoorbeeld zorgen over jeugdlokalen, die vaak in asbest zijn opgetrokken. Bij scholen is dat ook het geval, maar daar is er constant personeel om een oogje in het zeil te houden. Er kan altijd stof vrijkomen wanneer er een bal tegen een muur belandt. We moeten dat nagaan. In Kapelle heb je zo het lokaal van de chiromeisjes, in Londerzeel dat van de scouts.»
Volgens dokters sterft 80 procent van de patiënten met longvlieskanker binnen de twee jaar.
«Omdat ik er politiek mee bezig was, wist ik dat. Mijn wereld stond stil toen ik het nieuws hoorde. Je hebt als 58-jarige nog plannen en opeens is je toekomst weg. Elke dag krijgen tachtig Belgen te horen dat ze kanker hebben, maar vaak kunnen zij er nog tegen vechten. Bij mij was de klap dubbel.»
andere prioriteiten
Hoe het nu verder moet?
«Voor het eerst merk je de beperktheid van de tijd en beschouw je ze als kostbaar», besluit Vanderstappen. «Ik wil nu de dingen doen die ik graag doe. Ik had het fysiek al moeilijk om zowel overdag als 's avonds
te vergaderen. Maar nu heb ik ook andere prioriteiten, zoals familie en vrienden. Ik wist niet dat ik zoveel vrienden had. Met alle uitnodigingen die ik kreeg, kan ik een reisbureau beginnen.»
(Bart Vanderkelen, Het Laatste Nieuws, 2 december 2006)
Kapelle-op-den-Bos
Willy Vanderstappen, provincieraadslid en voorzitter van Groen! Kapelle-op-den-Bos, kreeg vrijdag 3 november te horen dat hij longvlieskanker had, een ongeneeslijke ziekte die het gevolg is van asbestvervuiling. Vanderstappen was jarenlang bezig met de asbestproblematiek op de politieke agenda te zetten. «Iedereen stond perplex toen ze het nieuws hoorden», vertelt hij. «Ik straalde gezondheid uit en kwam pas dit jaar voor de eerste keer in een ziekenhuis. Ik was altijd diegene die er als bezoeker kwam.»
In het schooljaar 1965-1966 werkte Willy Vanderstappen voor de fabriek Eternit in Kapelle-op-den-Bos, die asbest produceerde. Ook zijn vader was er lange tijd arbeider. «Als kind speelde ik in zakken van het bedrijf. Toen ik bij de dokter kwam met klachten over kortademigheid, vroeg hij naar mijn voorgeschiedenis. Toen ging een belletje rinkelen. Ik had er nooit eerder angst voor, want dat is echt het noodlot. Ik wist ook pas van de jaren '90, sinds ik politiek actief werd, wat de gevolgen konden zijn van asbest.»
jeugdlokalen
Het is mijn politieke testament, zegt Vanderstappen. «Je kan de zieken niet genezen en de doden niet tot leven wekken, maar wel voorkomen dat het zich nog voordoet. Ik maak mij bijvoorbeeld zorgen over jeugdlokalen, die vaak in asbest zijn opgetrokken. Bij scholen is dat ook het geval, maar daar is er constant personeel om een oogje in het zeil te houden. Er kan altijd stof vrijkomen wanneer er een bal tegen een muur belandt. We moeten dat nagaan. In Kapelle heb je zo het lokaal van de chiromeisjes, in Londerzeel dat van de scouts.»
Volgens dokters sterft 80 procent van de patiënten met longvlieskanker binnen de twee jaar.
«Omdat ik er politiek mee bezig was, wist ik dat. Mijn wereld stond stil toen ik het nieuws hoorde. Je hebt als 58-jarige nog plannen en opeens is je toekomst weg. Elke dag krijgen tachtig Belgen te horen dat ze kanker hebben, maar vaak kunnen zij er nog tegen vechten. Bij mij was de klap dubbel.»
andere prioriteiten
Hoe het nu verder moet?
«Voor het eerst merk je de beperktheid van de tijd en beschouw je ze als kostbaar», besluit Vanderstappen. «Ik wil nu de dingen doen die ik graag doe. Ik had het fysiek al moeilijk om zowel overdag als 's avonds
te vergaderen. Maar nu heb ik ook andere prioriteiten, zoals familie en vrienden. Ik wist niet dat ik zoveel vrienden had. Met alle uitnodigingen die ik kreeg, kan ik een reisbureau beginnen.»
(Bart Vanderkelen, Het Laatste Nieuws, 2 december 2006)
Abonneren op:
Posts (Atom)
